Wat is passende arbeid?
Onder passende arbeid wordt volgens de wet verstaan: “alle arbeid die voor de krachten en bekwaamheden van de werknemers is berekend, tenzij aanvaarding om redenen van lichamelijke, geestelijke of sociale aard niet van de werknemer kan worden gevergd”.
Deze omschrijving is te algemeen om in ieder individueel geval te kunnen worden toegepast. Uit de jurisprudentie volgt dat de beantwoording van de vraag wat passend is, in iedere situatie aan de hand van de omstandigheden moet worden beoordeeld. Indien de werknemer weer terugkeert in de eigen functie, is de invulling van het begrip passende arbeid uiteraard daarop gericht. Indien terugkeer op de eigen werkplek niet meer mogelijk is, is een bredere orientatie op functiemogelijkheden noodzakelijk. Het moet daarbij gaan om arbeid die in redelijkheid aan de werknemer kan worden opgedragen, daarbij rekening houdend met het arbeidsverleden, het arbeidspatroon (bijv. niet van dag- naar ploegendienst) de opleiding, de beperkingen, de afstand tot het werk, de loonwaarde etc. Bij voorkeur ligt het functieniveau van de aangeboden arbeid zoveel mogelijk op het niveau van de oude functie. In dat geval is de arbeid zeker passend te noemen. In de praktijk kan het echter voorkomen dat de arbeidsongeschiktheid langer duurt of dat (blijvende) beperkingen terugkeer op het oude functieniveau minder realistisch maakt. In dat geval kan de werkgever van de werknemer meer concessies verlangen ten aanzien van de passendheid van de arbeid.
