Burn-out
Het aantal werknemers met uitval vanwege psychische oorzaken neemt nog steeds schrikbarend toe. Burn-out is inmiddels echter een 'containerbegrip' geworden voor o.a. spanningsklachten en overspannenheid (surmenage).
De diagnose burn-out kent echter nauwkeurig omschreven criteria. Naast persisterende lichamelijke en/of geestelijke vermoeidheid, of verhoogde vermoeibaarheid na geestelijke inspanning en uitputting na minimale lichamelijke inspanning bestaan tenminste twee van de volgende klachten:
- pijn in de spieren
- duizeligheid
- spanningshoofdpijn
- slaapstoornis
- niet in staat te ontspannen
- prikkelbaarheid
- maag- en darmklachten
Een eventuele angst- of depressieve stoornis dient te worden uitgesloten. Voor de diagnose burn-out is het verder van belang dat de klachten werkgerelateerd zijn, er sprake is van afgenomen professionaliteit en dat de klachten het resultaat zijn van een jarenlang durend proces van relatieve overbelasting.
Het kabinet zal in 2003 vergaande maatregelen treffen die alleen psychische klachten op basis van psychiatrische diagnostiek met ongunstige prognose (geen verbetering te verwachten binnen 5 jaar), als criterium voor het verkrijgen van een WAO-uitkering rechtmatig acht.
De voorgenomen uitbreiding loondoorbetaling tot het 2e ziektejaar in 2003 verhoogt de noodzaak tot succesvolle reïntegratie bij psychische klachten, er is immers geen 'afvloeiingsmogelijkheid' meer richting WAO. De werknemer blijft, al dan niet volledig of gedeeltelijk arbeidsongeschikt, in dienst van de werkgever. De werkgever is voor advisering in sterke mate afhankelijk van arbodienst (bedrijfsarts) en reïntegratiebedrijf.
Het voorkomen van burn-out in relatie tot arbeidsconflicten
Dat de problemen van de zieke werknemer met psychische klachten ook op de werkvloer liggen, is langzamerhand wel doorgedrongen. Naar schatting krijgt minstens 30 procent van de werknemers een burn-out na conflicten op het werk! Arbeidsongeschiktheid als gevolg van psychische klachten wordt veel vaker veroorzaakt door arbeidsconflicten dan door problemen met de werkdruk.
Al in 1998 vestigde het LISV de aandacht op conflicten op het werk als bron van uitval van werknemers. Van de ruim 900.000 WAO'ers is ca. 30 procent afgekeurd op psychische gronden. Daarvan is eenderde ziek geworden als gevolg van conflicten op het werk. De schade is enorm. Elke werknemer die in de WAO verdwijnt, kost het bedrijf gemiddeld meer dan 75.000 euro aan onder meer loondoorbetaling, vervanging, productieverlies en een hogere Pemba-premie.
Bij langdurig ziekteverzuim (zoals bij psychische klachten) is vaak sprake van een achterblijvende belastbaarheid van werknemers. Daarmee worden de klachten arbeidsrelevant, ongeacht of de oorzaak werkgerelateerd is of niet. Bij problemen op de werkplek is snel ingrijpen geboden, maar door onkunde, desinteresse of onvermogen raakt de werknemer nogal eens uit beeld. Laat die maar even rustig bijkomen, denkt de werkgever. Ondertussen begint de werknemer te piekeren, vreest voor zijn baan en maakt zich zorgen over de afbetaling van de hypotheek. De ziekteverschijnselen stapelen zich op en escaleren: meer spanningsklachten, slapeloosheid, klachten van depressieve aard en soms zelfs lichamelijke klachten.
Na 12 tot 16 weken verzuim is de terugkeerdrempel bij psychische klachten al zo hoog dat bijna 50% van de psychisch zieke werknemers bij onveranderd beleid de WAO instroomt.U blijft als werkgever graag op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van schadelastbeperking bij arbeidsongeschiktheid. OHC kan u daarbij uiteraard optimaal adviseren.
